อ่อนแอที่สุด

ตุลาคม 28, 2007

กังวลเรื่องไปสัมมนา

ตกลงว่าที่ทำงานจะไปสัมมนากันวันเสาร์ที่จะถึงนี้ แถมนัดซะไก่โห่เลยหกนาฬิกาสามสิบนาที แล้วใครมันจะไปไหวล่ะ ปรกติก็นอนตื่นเจ็ดนาฬิกาอยู่ทุกวันอยู่แล้ว พอเห็นว่าเป็นแบบนี้ก็เลยเริ่มฝึกตื่นตีห้าตั้งแต่เมื่อวานซืน

เมื่อวานซืนเข้านอนสี่ทุ่มกว่า เมื่อวานเลยตื่นมาตีห้าได้ไม่มีปัญหาอะไร แต่เมื่อคืนเข้านอนสี่ทุ่มกว่าเหมือนกัน แต่ไม่รู้เป็นเพราะวิตกกังวลกลัวว่าจะทำไม่ได้ จะตื่นมาตีห้าอีกไม่ได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เลยกระสับกระส่ายนอนไม่ค่อยหลับ หลับลงไปแล้วก็หลับไม่ลึก รู้สึกเหมือนสมองมันฝันอะไรก็ไม่รู้ยุ่งไปหมด

คราวนี้เลยเป็นเรื่อง เพราะมาสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงคืนครึ่ง พอรู้สึกตัวขึ้นมาได้ก็เกิดความกังวลทันทีว่าเราจะทำตามที่กำหนดได้เหรอเนี่ย คิดจะตื่นตีห้าติดต่อกันทุกวันนะ ทำไม่ได้แล้วทำไงดี แถมคิดต่อไปอีกว่าวันจริงจะตื่นตีห้าได้ป่ะเนี่ย พอคิดได้แบบนี้แล้วสักพักเดียว โรคตื่นตระหนกกลัวกำเริบเลย

ความรู้สึกคือเหมือนในหัวสมองมันมีความคิดแล่นไปหมด รู้สึกเวียนหัว คลื่นไส้ หัวใจเต้นเร็ว กระสับกระส่าย หายใจไม่ทั่วปอด เหงื่อไหลออกพรั่ก ๆ รู้สึกเหมือนมือมันเย็น ๆ ชา ๆ เหมือนร่างกายมันจะไม่มีแรง อึดอัดด้วย รู้สึกเหมือนจะหมดสติ หรือกำลังจะเป็นบ้า รู้สึกแบบนั้น

ก็เลยกัดฟันทนเพราะเป็นทีไรก็ไม่เคยเห็นจะตายซักที แต่ทรมานชิบเป๋งเลย แล้วคราวนี้ก็รู้สึกว่าจะเป็นหนักกว่าทุกทีด้วย เพราะทุกทีแค่ตื่นตระหนักกลัวอย่างเดียว แต่คราวนี้มีอาการกังวลแถมมาอีกต่างหาก

สุดท้ายต้องทนไปเกือบสี่สิบนาที เพราะพอผ่านไปยี่สิบกว่านาที อาการมันเหมือนจะทุเลาลง แต่พอจะนอนลงไปมันผวา มันเหมือนกับถูกกดให้นอน มันง่วงเหมือนกินยาแก้แพ้เข้าไป แต่นอนแล้วมันผวา คราวนี้ก็เลยต้องมาทนอีกรอบนึง เพราะอาการตื่นตระหนกกลัวมันเป็นขึ้นมาอีกรอบ พอเห็นว่าเป็นงี้เลยตัดสินใจบอกกับตัวเองว่า ช่างแม่ง ถ้าวันจริงไม่มีปัญญาตื่นตีห้า ก็ไม่ต้องไปมันก็แล้วกันไอ้สัมมนานั่นอ่ะ เอาชีวิตรอดไว้ก่อนก็แล้วกัน ไม่ไปหรือไปไม่ทันแล้วใครมันจะทำไมวะ ไม่สนแล้วเฟ้ย

พอคิดได้แบบนี้แล้วก็วางใจแล้วก็หลับไปเลย มารู้สึกตัวตื่นวันนี้ก็หกโมงครึ่ง แต่เห็นว่านอนน้อยไปเลยนอนต่อ แล้วมาตื่นอีกทีตอนแปดโมงสิบห้า หลังจากนั้นลงมานั่งกินข้าวเช้า ก็ยังกังวลถึงอาการที่เป็นเมื่อคืนอยู่ กลัวเป็นซ้ำ ซึ่งปรกติถ้าตอนกลางคืนเราเป็น ตื่นเช้ามาเราจะไม่สนใจอาการเลย เพราะมันก็เป็นงี้ทุกที แล้วก็ไม่เคยตายซักที แต่คราวนี้แปลก เราให้ความสนใจมันเป็นพิเศษ

ให้ความเห็น »

ยังไม่มีความเห็น

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

%d bloggers like this: