เลยต้องกลับไปนอนที่บ้าน แล้วก็ทนไปพักใหญ่ ๆ กว่าจะทุเลาได้ ไม่งั้นเวียนหัวเหลือเกิน

พอซื้อมาแล้วก็วัดความดันตัวเองวันล่ะสองครั้งวัดมาได้สามวันแล้ว ซึ่งผลปรากฎว่าความดันปรกติดีเฉลี่ยอยู่ที่ 110/70 ถึง 120/80

โดยการวัดจะทำตอนเช้าก่อนที่จะกินยา fulox + lorazepam เพื่อดูว่าถ้าตรวจความดันในตอนที่ยาคลายกังวลไม่ออกฤทธิ์นั้น จะมีผลทำให้ความดันเป็นยังไงบ้าง ซึ่งก็พบว่าปรกติดี แล้วก็ตรวจอีกครั้งนึงหลังจากที่อาบน้ำตอนเช้าแล้ว ซึ่งก็พบว่าปรกติดีเช่นกัน

คราวนี้เลยทำให้เรารู้ว่า สิ่งที่เห็นอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด ดังนั้นการที่เราตรวจความดันที่โรงพยาบาลแล้วมันสูง แล้วรีบปักใจเชื่อทันทีว่าตัวเองความดันสูงจึงเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง เพราะมันกลายเป็นว่าเราต้องมากังวลว่าตัวเองความดันสูง ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงแล้วตัวเราไม่ได้ความดันสูงเลย

โชคดีที่ไม่ได้กินยาลดความดันเข้าไป ไม่งั้นคงได้ความดันต่ำแหง ๆ เลย

แต่ยังไงก็คงต้องตรวจความดันทุกวันนั่นแหล่ะ เพราะซื้อเครื่องตรวจมาแล้วนี่ แพงด้วยต้องใช้ให้คุ้ม

สาเหตุน่าจะมาจากการที่ใช้สมองคิดเรื่องโน้นเรื่องนี้เรื่องเปื่อย ตลอดการเดินทางจากบ้านมาที่ทำงาน พอมาถึงที่ทำงานแล้วก็รู้สึกว่ามีความคิดนึงยังแล่นอยู่ในสมองตลอดเลย นั่นก็คือรู้สึกเหมือนมีเพลง “ผู้ชายห่วย ๆ” ของมาช่าดังก้องวนไปวนมาในหัวไม่หยุดซะที

พอมานั่งกินข้าวต้มแล้วเหงื่อออกเพราะข้าวต้มร้อน ประกอบกับในหัวก็ยังฮัมเพลง “ผู้ชายห่วย ๆ ” อยู่ โดยที่เราเองก็ไม่ได้คิดจะคิดถึงมัน เราก็เริ่มมีกังวลนิด ๆ ว่าเมื่อไหร่มันจะหยุดวะเนี่ย เท่านั้นแหล่ะ panic เล็ก ๆ เลย เหงื่อแตกใหญ่เลย แถมอึดอัดนิด ๆ ด้วย แต่เราก็ปลง ๆ ก็นั่งกินข้าวต้มไปเรื่อย ๆ ไม่สนใจมัน เพราะเดี๋ยวก็ต้องกินยา fulox + lorazepam หลังอาหารเช้าอยู่แล้ว ช่างหัวมัน

สุดท้ายกว่าจะสงบลงไปได้ ก็หลังจากล้างหน้าล้างตาหลังกินข้าวต้มนั่นแหล่ะ

หมอที่ตรวจเป็นหมออายุรกรรม ก่อนเจอหมอก็ชั่งน้ำหนัก ชั่งได้ 58.1 ก.ก. แล้วก็วัดความดันได้ 120/80 ปรกติ

เรื่องความดันนี่น่าสนใจมาก เพราะคราวนี้เป็นการตรวจที่สถานพยาบาล แต่กลับได้ค่าที่ปรกติ แสดงให้เห็นว่าเราคงเป็น white coat hypertension จริง แต่เนื่องจากก่อนไปหาหมอเพื่อตรวจหวัดนั้น ได้กินยา fulox + lorazepam ไปก่อนแล้วตั้งแต่เช้า ยามันคงออกฤทธิ์แล้วเลยละลาย anxiety จนไม่รู้สึกกลัวเครื่องวัดความดันแล้วกระมัง

สรุปแล้วได้ยามาสี่ตัวประกอบไปด้วย

1. AMOX 500 mg กินครั้งล่ะสองเม็ดหลังอาหารเช้า, เย็น
2. Cepacol อมครั้งล่ะเม็ดเวลาเจ็บคอ
3. BISOL กินครั้งล่ะเม็ดหลังอาหารเช้า, กลางวัน, เย็น
4. HICEE 500 mg อมครั้งล่ะเม็ดหลังอาหารเช้า, เย็น

งานนี้ต้องกินยาให้หมด เพราะจ่ายไปแพงซะเหลือเกิน

น้ำหนัก : 57.4 ก.ก., ความดัน 152/92 (สูงโคตร)

คุยกับหมอแล้วตื่นเต้นมาก หมอเลยวัดความดันอีกทีก็ได้ 150/100 (ไม่เท่าเดิม) หมอเลยบอกว่าคราวนี้จะยังไม่ให้ยา แต่จะนัดมาเจออีกทีสามอาทิตย์ข้างหน้า พร้อมทั้งให้เจาะเลือดเพื่อหาอะไรอีกหลาย ๆ อย่างที่สงสัย

นอกจากนี้หมอก็แนะนำให้ซื้อเครื่องวัดความดันไปวัดเองที่บ้านด้วย เพราะรู้สึกว่าเราจะเกิดอาการ white coat hypertension

อาการภูมิแพ้ที่เป็นยังดีที่เป็นไม่มาก ยังเป็นแบบพื้นฐานอยู่ คือ เหนื่อยง่าย แล้วก็บางครั้งก็หายใจไม่ทั่วปอด เลยพาลจะนึกไปว่าหายใจไม่ออก

อ่านในอินเตอร์เน็ตแล้ว วิธีเดียวที่จะทำให้อาการทุเลาจนเหมือนหายเป็นปรกติได้ก็คือ ต้องออกกำลังกายอย่างน้อยวันล่ะ 30 นาที แล้วก็เลือกกินอาหารที่มีวิตามินและเกลือแร่เยอะ ๆ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือให้ซัดผักกับผลไม้มาก ๆ นั่นเอง

แล้วก็เล่าให้คุณหมอฟังอีกว่า ช่วงหลังจากกินยามีอาการ panic เกิดขึ้นอีก 2 ครั้ง แต่ล่ะครั้งเป็นด้วยระยะเวลาเท่าเดิมคือประมาณ 10 นาที แต่ความรุนแรงในการเป็นลดลงมาก ลดลงมาก ๆ

คุณหมอให้ยาชุดเดิมมา แล้วนัดอีกทีวันที่ 17 มกราคม 2551

แล้วพอง่วงนอนหนัก ๆ เข้า มันก็ไปกระตุ้นให้อาการ panic disorder กำเริบขึ้นมา แต่ก็คงเป็นเพราะฤทธิ์ของยากระมัง เลยทำให้อาการถึงจะกินเวลาราว 10 นาทีเหมือนเดิม แต่ความรุนแรงมันก็ลดน้อยถอยไปมาก อาการเป็นขึ้นมาแค่ครึ่งเดียวของเที่เคยเป็น ก็ถือว่ารักษาถูกทาง

ยาที่กินเข้าไปดูเหมือนจะทำให้เจริญอาหารด้วย ทำให้หิว แล้วพอหิวแล้วอดไม่ได้ต้องรีบกิน เพราะพอไม่กินแล้วร่างกายมันจะเกิดการต่อต้าน เกิดอาการเวียนหัวคลื่นไส้อยู่นั่นแหล่ะ จนกว่าจะยัดอาหารเข้าไปในร่างกายให้หายหิว อาการถึงจะยุติลง